SIM Kart Ne Kadar Tutar?

Kartın kendisi neredeyse her zaman bedava, değilse de bedavaya yakın. Operatörler paketle birlikte zaten veriyor, kaybolanın yerine sembolik bir ücretle yenisini yazıyor, elinde bir tane olmasını kendileri istiyor. Tek başına bir SIM kart için ciddi bir rakam söyleniyorsa, o rakam plastiğin değil yanına bağlanan paketin fiyatıdır.

Yani asıl soru SIM kartın kaça geldiği değil, başka bir ülkede çalışan verinin kaça geldiği. Bunu satın almanın üç yolu var ve aralarındaki fark on katı bulabiliyor.

Tek rakam yerine aralık veriyoruz: fiyatlar ülkeden ülkeye değişiyor, üstelik durmadan güncelleniyor. Değişmeyen şey sıralama.

• Kendi operatörünün dolaşımı, günlük paket ya da megabayt başına ücret olarak. En kolayı, kurulum istemiyor, GB başına da istikrarlı biçimde en pahalısı.
• Vardığın ülkeden alınan ön ödemeli SIM kart. GB başına genellikle en ucuzu. Karşılığında sıra bekliyorsun, birçok ülkede kimlik gösteriyorsun ve kart yuvada durduğu sürece kendi numaran susuyor.
• Yola çıkmadan aldığın seyahat eSIM’i. Fiyatı yerel seviyeye yakın, sıra yok. Bir de şu var: yeni bir iPhone iki hattı aynı anda çalıştırıyor, yeni Android telefonlar da öyle. Yani kendi numaran onun yanında çalışmaya devam ediyor.

Önemli olan, birinciyle diğer ikisi arasındaki fark. Bu fark rutin olarak beş kat ya da daha fazla oluyor. Sorunun yolculuktan önce iki dakikanı hak etmesi de bundan.

Bunlar az değil, aksini söylemek dürüst olmaz:

1. 1Uzun kalışlar. Birkaç haftayı geçtiğinde yerel ön ödemeli fiyatların altına inmek zor, üstelik yerel bir numara zaten işine yarayabilir.
2. 2Yurt içi verinin alışılmadık ucuz olduğu ülkeler. Orada yerel SIM kart her seçeneğin altını oyuyor.
3. 3eSIM alamayan bir telefon: EID yok, profil de yok. O zaman seçenek ya bu ya da kiralık bir hotspot.

Yerel SIM kartın yanında gerçek bir zahmet geliyor ve kendi zamanını da dürüstçe fiyatlamak gerekiyor:

• Kayıt. Birçok ülkede ön ödemeli hattı etkinleştirmek için kimlik isteniyor, yani alışveriş bir sıraya ve biraz evrak işine dönüşüyor.
• Telefon iki hattı birden tutmuyorsa, yerel kart yuvadayken kendi numaran susuyor.
• Harcanmadan kalan kontör, ki neredeyse hiçbir zaman geri gelmiyor.
• Varış günündeki zaman, yani elindeki en kıt şey.

Dolaşımın fiyatı maliyete göre belirlenmiyor. Kendi operatörün gittiğin ülkedeki operatöre toptan ödüyor, sana yazacağı rakamı ise kendisi seçiyor. Aynı yolculuğun bir hatta bedava, öbüründe pahalı olmasının sebebi bu. Birleşik Krallık’ın resmî rehberi sonucu açıkça yazıyor: ülke AB’den ayrıldığından beri Avrupa’da ek ücretsiz dolaşımın garantisi kalmadı ve yurt dışında kullanılan veriye konan 45 sterlinlik yasal tavan da onunla birlikte düştü. Sağlayıcıların çoğu o sınırı gönüllü olarak sürdürdü, ama artık kendiliğinden sahip olduğun bir hak değil. Halihazırda sahip olduğun korumaları kontrol etmek, harcama sınırı da dahil, hiçbir şey satın almadan önce tam da bu yüzden değerli.

Bazı yolcular haberi olmadan zaten korunuyor: AB’de alınmış bir hat AB içinde seyahat ederken yurt içi veri miktarını yanında taşıyor ve hiçbir şey almasına gerek yok. Kural artık İzlanda, Liechtenstein, Norveç, Moldova ve Ukrayna’yı da kapsıyor, İsviçre ile Birleşik Krallık ise hâlâ dışarıda.

Gigabayta böl. Günlük paket küçük, 10 GB’lık paket büyük görünür; gerçek yolculuğunun uzunluğu boyunca her birinin GB başına kaça geldiğini hesaplayınca tablo değişir. Biz de sıralamayı o rakama göre yapıyoruz. Paketleri ülkeye göre görebilir, sıralama kurallarının tamamını okuyabilirsin.